Πολύς ντόρος γίνεται τα τελευταία χρόνια για το μειονοτικό ζήτημα, τόσο στη χώρα μας, όσο και διεθνώς. Έχουν ήδη γραφτεί πολλά και έχουν μπει λίγο έως πολύ, οι διαφορετικές απόψεις. Εδώ θέλουμε να συνδράμουμε απλώς στον ανοιχτό διάλογο πού γίνεται, με κάποιες επισημάνσεις.

Αυτό πού παρατηρούμε με μια πρώτη ματιά, είναι η επιλεκτική ευαισθησία κρατών κ.α. οργανισμών, απέναντι στις μειονότητες π.χ. ένα κράτος μπορεί να κωφεύει σε ό,τι αφορά δικούς του μειονοτικούς πληθυσμούς και να ωρύεται για τα δικαιώματα μιας μειονότητας με κοινή καταγωγή, στην άλλη άκρη τού πλανήτη.

Ένα άλλο θέμα, είναι πώς η μειονοτική φύση κάθε τέτοιας κοινωνικής ομάδας, εμπεριέχει την ανάγκη της κηδεμονίας της, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε εξάρτηση, εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων κ.λπ. Με αυτό τον τρόπο, πολλές μειονότητες βρίσκονται να πλειοδοτούν, στη νομιμοποίηση τής επέμβασης ξένων κέντρων, οργανισμών, κρατών.

Η έκταση πού έχει δοθεί στο μειονοτικό ζήτημα σήμερα, εκτός από τα επιμέρους συμφέροντα, έχει να κάνει με τη χρησιμότητα του, στον κοινωνικό κατακερματισμό. Οι μειονότητες, με τίς συντεχνιακού τύπου επιδιώξεις τους, συχνά αντικρουόμενες με άλλες μειονότητες ή με την πλειονότητα, μεταστρέφουν την αντιπαλότητα, σε ανώδυνες για το πολιτικό και οικονομικό σύστημα οδούς.

Αυτό όμως πού μάς καθιστά πιο υποψιασμένους, είναι πώς σε μια εποχή, που η νέα τάξη της παγκοσμιοποίησης, εγκληματεί πάνω σε ολόκληρα έθνη, δολοφονεί μαζικά λαούς, εξαφανίζει κουλτούρες και γλώσσες, καταπατά εδάφη, ομογενοποιεί πολιτισμούς, από πού κι ώς πού αυτή η όψιμη φαγούρα για τίς μειονότητες; Μήπως συνολικότερα αποτελεί ένα σύγχρονο μοντέλο χειραγώγησης των λαών, όπου βέβαια μπορεί να λειτουργήσει αποδοτικά και ανταποδοτικά; Θα φανεί σύντομα.

ΟΜΑΔΑ ΛΟΓΟΥ ΔΑΙΜΩΝ